ก่อนหน้านี้เคยมีการศึกษาพบว่า ถ้าอยากจะห่างสิวควรจะเลิกกินมันฝรั่งทอดกรอบและช็อกโกแลต แต่ในการศึกษาใหม่นี้ได้แสดงว่าวัยรุ่นที่ดื่มนมประจำวันละไม่น้อยกว่า 476 ซีซี ล้วนแต่พากันเป็นสิวกันตั้งครึ่ง เมื่อเทียบกับเพื่อนคนที่ดื่มน้อยกว่าหรือไม่ดื่มเลย คณะนักวิจัยได้ศึกษาอาหารการกินของผู้หญิงสหรัฐฯไม่น้อยกว่า 47,000 คน โดยเฉพาะวัดปริมาณของนมที่ดื่มเป็นประจำวันของผู้ที่เป็นสิว ผลการวิเคราะห์แสดงให้เห็นถึงว่านมมีความเกี่ยว พันกับการเป็นสิวอย่างชัดเจน

       รายงานผลการศึกษา ซึ่งเสนอในวารสารวิชาการ “แพทย์โรคผิวหนัง” แห่งอเมริกัน ยังได้กล่าวว่า ฮอร์โมนการเจริญเติบโตและฮอร์โมนเพศในน้ำนมวัว อาจจะเป็นเครื่องกระตุ้นให้เกิดสิว

เพื่อนๆ...เคยมีความฝันที่ตัวเองอยากจะได้..หรืออยากจะเป็นหรือป่าว แต่สำหรับตัวชั้นเองชั้นฝันที่อยากจะเป็นทูต เออ...ไม่ใช่ยมทูตนะ ที่ต้องบอกไว้ก่อนเพราะว่ามีเพื่อนหลายคนล้อเยอะอยู่เหมือนกัน ที่ชั้นอยากจะเป็นทูตก้อเพราะว่าชั้นจะไปเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ชั้นอยากรู้และอยากเห็นสิ่งที่ชั้นไม่เคยสัมผัส ถ้าเป็นไปได้ชั้นอยากไปเที่ยวรอบโลกหรือถ้าชั้นใฝ่สูงมากเกินไป ชั้นก้อขอแค่ได้ไปเรียนต่อต่างประเทศหรือไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั้น...อยู่อย่างสงบ อยู่ในที่ที่ไม่มีคัยมารบกวนใจ ชั้นชอบที่จะอยู่คนเดียวอยู่กับตัวเอง อยู่กับความจริงที่ชั้นเป็นอยู่..ไม่สิ...ชั้นอาจจะอยู่กับความฝันก้อได้มั้ง จิงอยู่ที่เพื่อนชั้นบอกว่าชั้นเป็นคนรักสันโดด  ซึ่งชั้นก้อลองมาย้อนดูตัวเองเหมือนกันว่าจิงอย่างที่เพื่อนชั้นพูดเพราะถ้าเมื่อไหร่ที่ชั้นได้อยู่คนเดียวโดยไม่มีเพื่อนชั้นก้ออยู่ได้...มันก้อจิงเพราะทุกครั้งที่ชั้นจะไปไหนชั้นก้อไปคนเดียวได้ แล้วก้อไม่แคร์ด้วยว่าจะมีเพื่อนไปด้วยหรือไม่มี แต่สำหรับเพื่อนชั้นต้องพาเพื่อนอีกคนหนึ่งไปเป็นเพื่อนด้วยเสมอ ซึ่งชั้นก้อเคยคิดอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องมีเพื่อนไปด้วยทั้งๆที่ตัวเองก้อพึ่งตัวเองได้  หรืออาจจะเป็นเพราะนิสัยของชั้นที่ชอบอยู่คนเดียว ชอบนั่งคิดอะไรเพลินๆ..คิดเรื่องนั้นบ้างคิดเรื่องนี้บ้าง  บางครั้ง....ก้อคิดเรื่องตัวเองและอดสังเกตุตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงได้มีความแตกต่างจากเพื่อนในกลุ่มนัก ทำไมถึงได้มีเรื่องราวเยอะแยะมากมายที่เกิดขึ้นกับตัวชั้นแล้วทำไมตัวชั้นต้องเก็บไว้กับตัวเอง  นั้นสินะ...ทำไม แต่ในความคิดชั้นชั้นคิดว่ามันไม่เห็นจะจำเปนอะไรที่จะต้องบอกคนอื่นให้รู้เรื่องซะทุกเรื่องนินา...เฮ้อ อึดอัดซะมัด บางครั้งพวกเพื่อนก้อไม่เข้าใจชั้น ชอบว่าชั้นอยู่บ่อยๆ "ว่ามีเรื่องอะไรไม่เคยบอกกันเลยมีอะไรทำไมชอบปิดบังกันด้วย"....ชั้นผิดหรอที่ไม่อยากเล่าให้คัยฟัง เรื่องบางเรื่องมันก้อไม่จำเปนต้องพูด เพราะเรื่องบางเรื่องมันก้อไม่สำคัญอะไรแต่ทำไม..พวกเพื่อนๆถึงมองชั้นว่าชั้นเป็นคนมีความลับเยอะล่ะ  จิงสิ..แต่เรื่องบางเรื่องที่เกี่ยวกับคนสองคนชั้นก้ออยากเก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆที่มีแค่คนสองคนเท่านั้นที่รู้ ได้โปรด..เข้าใจชั้นบ้างเถอะนะ...............

แต่ไม่รุเหมือนกันจะทำไง

จะบังคับเทอคงทำไม่ได้

ได้แต่หวังในใจว่าเทอ

"อาจคิดถึงกัน"

ฝากหัวใจส่งผ่านข้อความนี้

ถึงคนที่ได้รับถูกคิดถึง

ว่าคนแอบรักนั้นเฝ้าคำนึง

อยากบอกเทอว่ารักเทอจัง

กว่าจะเปิดเทอม อย่างงี้เหงาแย่เลย

แต่พรุ่งนี้ต้องไปเรียนวิทย์เพิ่มนิ

ก้อคงเปนอีกวันเหละ

ที่จะได้เจอเพื่อนๆ  แล้วก็วันที่ 9 มีนาคม

อีกวันนึ่งที่จะต้องมาเอาผลสอบ

ปีนี้ชั้นเองต้องได้สี่ไปครองหลายตัวเปนแน่ เหอะๆๆ

ความรัก คือการให้สิ่งที่ตนรักแก่คนที่ตนรัก คือการเสียสละเพื่อให้คนที่เป็นที่รักมีความสุข คือการให้เกียรติซึ่งกันและกันเพื่อให้คนที่ตนรักรุสึกว่าตนเองมีค่าสำหรับคนที่เป็นที่รัก อีกนัยหนึ่งความรักคือความเข้าใจและความซื่อสัตย์ต่อกัน

ชั้นเองก็ไม่รุว่าที่ผ่านมาใช่ความรักหรือป่าว แต่มันมาแบบที่ชั้นไม่รุและไม่ได้ให้ชั้นตั้งตัวก่อนเลย   ความรักมันเกิดขึ้นได้หลายแบบ แล้วแต่ว่ามันจะเป็นรักแบบไหน แต่ถ้าเป็น..รัก..แบบคนรักล่ะ...มันคงต้องเริ่มจากความเป็นเพื่อนก่อน..ใช่ไหม  อาจจะใช่หรือไม่ก็ตาม แต่ที่มันเกิดขึ้นกับชั้นมันนานมาก กว่าที่ชั้นจะยอมรับ..รัก..จากเค้าคนนั้น เพราะก่อนที่รักนี้จะเกิดขึ้น ชั้นจำได้ว่าครั้งหนึ่งเราทะเลาะกันจนถึงขั้นตีกันแล้วคนที่โดนตีก้อคือชั้น ชั้นจำได้สนิทไม่มีวันลืม แล้วยังจำได้ด้วยว่าวันนั้นเป็นวันศุกร์ ชั้นคิดว่าชั้นคงมองหน้าไอ้หมอนั่นไม่ติดแน่  แต่ชั้นเองก้อมีส่วนผิดที่ไปผลักเค้าทั้งๆที่ขาเค้าใส่เฝือกอยู่จากอุบัติเหตุรถชน  หมอนั่นคงจะเจ็บมากแหละถึงได้ลุกขึ้นมาตีชั้นได้ แต่ก้อไม่เห็นต้องทำกันแบบนี้เลยชั้นเองก้อเป็นผู้หญิง ส่วนเค้าเป็นผู้ชายซึ่งไม่ควรมีการกระทำแบบนี้เกิดขึ้นด้วยซ้ำ  

 "ขอโทษนะ"  คำพูดของหมอนั่นที่ชั้นได้ยินจากปากเค้าเมื่อเปิดเรียนวันแรกของสัปดาห์ แต่มันก้อทำให้ชั้นรุสึกดีขึ้นมาหน่อยที่ได้ยินคำขอโทษ แต่ชั้นเองก้อทำฟอมงอนเค้าต่อไปแต่สุดท้ายเราก้อคืนดีแล้วก้อเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม จนกระทั่งนานวันเข้า เพื่อนในห้องก้อบอกกับชั้นว่าหมอนั้นมันชอบชั้น หมอนั่นมันไม่กล้าบอกกับชั้นเองก้อเลยฝากให้เพื่อนมาบอกให้ ชั้นไม่รุว่าหมอนั้นเริ่มคิดไม่ซื่อกับชั้นเมื่อไหร่ ทั้งๆที่ตอนนั้นชั้นรุสึกกับเค้าแต่เพื่อนเท่านั้น

  นานวันเข้าก้อเริ่มมานั่งข้างๆชั้นบ้าง นั่งคุยกันในกลุ่มบ้างทั้งๆที่กลุ่มตัวเองก็มี บางครั้งไม่มีเก้าอี้ให้นั่งก้อยังไปขโมยเอาเก้าอี้คนอื่นเค้ามานั่งบ้าง เป็นเอามากถึงกับมานั่งที่พื้นข้างเก้าอี้ที่ชั้นนั่งบ้าง ไล่ให้ไปนั่งที่กลุ่มตัวเองก้อไม่ไป ไม่เป็นอันเรียนเลย

พูดถึงเพื่อนของชั้นแต่ละคนเนี่ยนะสุดยอดกว่าเพื่อนคนไหนๆแล้ว  แหม........! ก็พวกเราร๊าก.......กันออกขนานนั้น คัยเค้าก็รุกันทั้งนั้น  นิๆอย่าหาว่าชั้นโม๊อย่างนั้นอย่างนี้เลย  เอารูปมายืนยันเปนหลักฐานเลยดีก่า

                       พวกเราเนี่ยเหละคนกลางน่ะรุ่นเพ่

 เพื่อนที่เราคบกันก็มีแค่สี่คนเท่านั้นเหละ ไม่ช่ายว่าไม่คบคัยหรอกนะแต่ไม่มีคัยคบตากหากล่ะสงสัยเปนเด็กเรียนจัด  ว่างไม่ได้เปนต้องหยิบงานหรืออะไรบางอย่างขึ้นมาทำ  กลุ่มชั้นตอนสมัยยังเอ๊าะๆหรือว่าตอนมัธยมต้นอ่านะตอนนั้นมีกานอยู่หกคน ชื่อกลุ่มก้อค่ดติดดินเลย....

อารายรุปะ  “ตะขบตีนแดง”  แป่ว.... แหม..ก็มานคิดไม่ออกแล้วอ่าจาเรียกชื่อกลุ่มว่ารัยดีเพราะกลุ่มคนอื่นเค้าก็มีชื่อเรียกกานทั้งนั้นสาเหตุคงจาเปนเพราะว่าชอบเก็บตะขบกินกันตอนหลังกินข้าวเสดล่ะมั้ง ทำแบบเนี่ยทุกวันเลยแต่ไอ้ที่เรียกตะขบตีนแดงเนี่ยแค่พูดหย่อกกันเล่นๆเท่านั้นเองน่ะ แต่เอาไปเอามากลายมาเปนชื่อกลุ่มได้งายม่ายรุ   แต่พอมาตอนนี้ก็แยกย้ายกานไปเรียนที่อื่นกานหมด มีชั้นกะเพื่อนอีกสองคนที่เรียนมัธยมปลายเหลืออีกสามไปเรียนต่อสายอาชีพ คนนึงเรียนเปนพยาบาล  คนนึงเรียนสายอาชีพด้านบริหารธุรกิจ  คนนึกเรียนสายอาชีพด้านธุรกิจคอม........

กลุ่มตะขบตีบแดงเลยต้องสลายตั๋วแต่ก้อยังมีอีกสามหน่อที่มานไม่ยอมไปจากกันรักกันยังงัยมานก็รักกันอย่างนั้นเปนเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เมื่อยังเอ๊าะๆๆตอนนี้แก่แล้วก็ยังรักกันเหนียวแน่นกว่าเดิมจะถามว่าเบื่อมั้ย.......เหอะๆขอไม่ตอบแระกานเดวพวกนั้นมานอ่านเจอจาโดนยำเอา  โห่พูดแล้วก็ขนลุก

                  มาจนถึงตอนนี้แล้วเราสามคนที่ย้ายมาจากโรงเรียนเดียวกันก็ได้มาเจอ “แอน”เพื่อนที่น่ารักอีกคนนึง เข้ามาเรียนวันแรกแอนเค้าก็ชิงตำแหน่งป๊องปูล่าเลยนะ เหนนั้งเงียบๆไม่พูดไม่จากับคัยเลยดูเผลินๆเหมือนจาเรียบร้อยแต่ขอโทดคับเพ่....ซนสุดๆๆแต่แอนมีความสามารถหลายด้านนะ  เปนทั้งดามมิเย้อ  เปนที้งนางรำ เปนทั้งเชียร์  โอ้ย...สารพัดจะเปน แหม......ไม่อยากจะคุยเลยนะเนี่ยเดี๋ยวเจ้าตัวมาอ่านเจอเข้า ...เขินแย่เลยยย  แต่ใช่ว่าจะดีนะเวลาส่วนตัวแทบจะไม่ค่อยมีเลย  แต่ทำเพื่อโรงเรียนก็สู้ๆๆน้าค้า .....น้องแอน